De eerste indrukken in Paramaribo

De eerste indrukken in Paramaribo

Het blijft aanpassen. Leven in een groep van 9 meisjes, leven in de hoogestraat,het ontdekken van het Surinaamse onderwijss… Het leven is hier wel degelijk anders,maar ik heb het gevoel dat ik me hier wel weet te redden.

 Leven in de hoogestraat,Paramaribo : een straat in het wat meer krottige gedeelte van Paramaribo. Zwerfhonden,zwerfvuil en houten huizen die lijken op instorten te staan zijn ons niet meer vreemd na twee weken weg van huis. Achter hoog hekwerk en beraamde tralies met een alarmsysteem in de omwalmde muren wonen wij ondanks alles goed en veilig. Zeker de gedachte dat Dennis en Sherida er altijd zijn om ons op te vangen,geeft ons een heerlijk,veilig en warm gevoel.

Uitlaatgassen hoesten we hier elke morgen op tijdens de fietstocht naar onze stageplaats. Fietspaden zijn hier nog niet uitgevonden. Af en toe merk je er eentje op,wat als een verademing voelt voor een fietsende stagiaire in een Zuid-Amerikaanse stad.

Douchen doen we in ijskoud water,wat min of meer een verfrissing geeft na een zweterige dag. Slapen doen we met de ‘fantilator’ aan. Een klamboe boven ons bed tegen de muggen. Met ‘tropical bush’ gesmeerd op onze benen trotseren wij ten slotte elke nacht onze slaap. Muziek om in slaap te vallen krijgen we er van onze buren gratis bij. Liefst dan nog loeihard. De voorkeur van de buren is voornamelijk R&B,waar ook wij heerlijk van kunnen meegenieten:overdag én ’s nachts. Ik camoufleer meestal het nachtlawaai met oordopjes in de oren en een zoemende ventilator op de achtergrond.

De andere buur heeft dan weer zo zijn eigen voorkeur qua muzieksmaak. Zo draaide hij op valentijnsavond melige,romantische muziek. Het leek wel alsof hij last had van liefdesverdriet.

Ook tijdens valentijn werden wij verwend. Onze huiseigenaar Dennis,die voor ons een uistekende gastheer en zelfs bijna ouder lijkt te zijn,had ons letterlijk in de bloemetjes gezet. 9 rode rozen voor 9 bloemen van meisjes.

Tijdens een training van het VVOB kregen we een bloemetje en een kaartje met een mooie valentijnswens op.

Valentijn is in Suriname niet zo zeer een commercieel gegeven,maar voornamelijk een dag waarop je lief bent voor elkaar. Zo wordt er in Surinaamse scholen een ‘miss en mister Valentine’ verkozen en op de werkvloer wensen collega’s elkaar een ‘gelukkige Valentine!’ met veel liefs toe.

Het leven in ons huisje staat hier nooit stil. Dennis en sherida ontvangen ons hartelijk en springen geregeld binnen. Sherida,de vrouw van Dennis, is als een echte mama voor ons. Zo leert ze ons hoe we moeten koken,het huis schoonhouden en de was te doen. Vooral de was doen is hier een hele ervaring op zich: met een semi-automatisch wasmachine uit de jaren 50 wassen we onze kleren in Ozonzeep. Ozonzeep. De beste zeep. Tuurlijk! Want die zeep wordt geproduceerd in het chemisch bedrijf waar Dennis werkt.

Hygiëne is hier boven alles. Sherida wijst ons er geregeld op. “Dames, jullie moeten hier zeker 3 keer per dag baden. Want met zo warm weer ga je zweten en het is belangrijk dat je lekker ruikt. Zorg er ook voor dat je je mooi maakt en je kan misschien eventueel een geurtje spuiten?’

Ook Dennis leert ons heel wat wijsheden bij. In de auto,tijdens een rondleiding doorheen Paramaribo,leerde hij ons de volgende Surinaamse levensles:

‘Dames, het leven is kort. Dus je moet er van genieten. Daarom moet je altijd deze dingen in je achterhoofd houden:

• Wat gebeurd is,is gebeurd. Je kan er alleen maar zo goed mogelijk een oplossing voor proberen te vinden. Je moet er het beste van maken.
• Ieder persoon heeft talenten, je moet die talenten gebruiken in het leven en zoveel mogelijk optimaal benutten.
• Als je de bovenste twee tips combineert,dan is de toekomst meestal altijd succesvol.
• Tenslotte, je moet goed zorgen voor jezelf. Dat is niet egoïstisch. Want als jij verdriet hebt,dan hebben je familie en vrienden dat ook. En dan maak je hun ook ongelukkig.’

Buiten de stevige omheining van ons huisje,ontdekken wij de stad. Zo helpt Sherida ons bij het verkennen van de Surinaamse winkels. In een Chinese supermarkt vindt je bijna alles. Vooral de Surinaamse bananenchips vind ik wel leuk. Net zoals de man met zijn winkelkarretje waarin hij zijn parkietje in een vogelkooi voortduwde in het daarvoor voorzien babyzitje van de winkelkar. Blijkbaar gaan Surinamers hier niet wandelen met hun hond,maar met hun parkiet.

De eigenaars van deze winkel hebben zelfs personeel om je winkelkarretje in en uit te laden aan de kassa. Daarna brengen ze je boodschappen netjes naar je auto en laden ze alle inkopen zorgvuldig voor jou in de kofferbak.

De straten van Paramaribo,leiden ons te voet naar het stadscentrum. Hier ademt Paramaribo.

Met een prachtige palmentuin,het presidentieel paleis en de mooi witgeverfde houten huizen.

In een uithoek van het stadscentrum vind je de oude stadskern met ‘Fort zeelandia’,waar nog geschiedenis huist van in de tijd dat Suriname een kolonie was. Het is er prachtig mooi en het brengt ons tot rust.

Groene ruimtes krijgen ademruimte tussen grote villa’s. En in een zijstraat van de palmentuin lonkt de ‘zus en zo’. Een gezellige plaats waar je heerlijk kan eten en drinken. Hier komen we meer terug. Na de drukte van de stad waarin wij leven, is het hier ontspannen met een watermeloensap of een heerlijke wokschotel met lichte Surinaamse invloeden.

Ook het café ‘het vat’ is een echte plakpleister voor ‘Braka’s’ (wat blanken betekent in het Sranan Tongo). Hier kan je genieten van een Parbo biertje en nemen ze zelfs je bestelling op per naam. “Een biertje voor berdien, een kersensap voor Lize, een cola voor Lotte en een cola voor Laura? Ok,dat komt in orde!”

De straten van Paramaribo zijn altijd levendig. Overdag en ’s nachts. Alleen in het weekend is het wat rustiger. Maar je moet niet verbaast opkijken als er een Surinaamse jongen je overdag nafluit met de gekste woorden. Als er hier een dame passeert,dan is dat geweten. ‘Dag poppetje!’ dag kippetje! Kom je met me mee?’ Tussendoor maken ze een geluid dat klinkt alsof ze een poes proberen te lokken. Alle Surinaamse beleefdheid ten spijt.

Paramaribo: levendige,drukke stad. Het doet me beseffen wat een contrast het is met België. Het doet me leren leven. Elke dag leer ik bij. Over mezelf,over mijn omgeving,over mijn familie en vrienden. Ik ben hier nog maar pas. En toch. Ik besef nu al wat voor een pracht van ervaring dit is. Eentje om nooit te vergeten.

Liefs,

Lize –x-